اتومبيلی که نياز به هدايت ندارد

پروفسور روياس در اين‌باره می‌گويد: «اين ترمزهای اتوماتيک می‌توانند برای افراد معلول مفيد باشند. قبل از اينکه اتومبيل‌های کاملا خودمختار وارد خيابان‌ها شوند، اين امکان وجود دارد که از اتومبيل‌های نيمه-خودکار استفاده کرد. برخی کمپانی‌‌های سازنده‌ اتومبيل، اکنون روی اين ترمزهای اتوماتيک کار می‌کنند و اين آينده‌ اتومبيل‌های خودکار خواهد بود».
اتومبيل‌هايی که کاملا به صورت خودکار در خيابان‌های شهر حرکت ‌کنند، آرزوی بسياری از محققين هستند. اما تا آن زمان راهی طولانی در پيش است. پژوهشگران دانشگاه برلين، اتومبيلی ساخته‌اند که با حرکت چشم راننده هدايت می‌شود.
پروفسور رائول روياس از موسسه‌ انفورماتيک دانشگاه فنی برلين در باند فرودگاه تمپلهف، مقابل يک اتومبيل دوج استيشن ايستاده است. اين اتومبيلی 150 هزار يورويی که از لحاظ تکنيکی مجهز شده است، اولين اتومبيلی است که از طريق حرکت چشم هدايت می‌شود. پشت رل، يک راننده نشسته است. او به طرف چپ و راست نگاه می‌کند، در عين حال می‌توان ديد که فرمان اتومبيل، چرخ‌ها را به چپ و راست حرکت می‌دهد. اين اتومبيل حتی می‌تواند با حرکت چشم دنده عقب برود. پروفسور روياس می‌‌گويد: «راننده به آينه‌ عقب نگاه می‌کند و اتومبيل به عقب می‌رود».
دوربين حرکت چشم را فيلم‌برداری می‌کند
اين سيستم "چشمی" با يک کلاه مخصوص عمل می‌کند. در جلوی اين کلاه به طرف پيشانی راننده، دو دوربين قرار دارند. يکی از آنها از طريق آينه‌ مادون قرمز، چشم راننده را زير نظر دارد و حرکت آن را اسکن می‌کند. دومين دوربين از شيشه‌ جلوی اتومبيل فيلم برداری می‌کند و کل صورت راننده را نمايش می‌دهد. به اين صورت، اتومبيل تشخيص می‌دهد که به کدام طرف بايد حرکت کند.
اتومبيلی که بدون راننده ترمز می‌کند، می‌پيچد و سبقت می‌گيرد
اما اين اتومبيل جديد که به نام "روح برلين" (Spirit of Berlin) معروف است، توانای‌های ديگری نيز دارد. اين اتومبيل حتی می‌تواند بدون هدايت چشم حرکت کند و به صورت خودکار تصميم بگيرد که آيا به طرف چپ يا راست برود، آيا ترمز کند يا گاز بدهد. برای مثال زمانی که اتومبيل در فاصله‌ 100 متری از پروفسور روياس قرار دارد، با سرعت 40 کيلومتر در ساعت به طرف او حرکت می‌کند و درست جلوی اين شخص ترمز می‌کند. اين ترمز اتوماتيک پديده‌ای است که می‌تواند در ترافيک شهری بسيار عملی باشد.
پروفسور روياس در اين‌باره می‌گويد: «اين ترمزهای اتوماتيک می‌توانند برای افراد معلول مفيد باشند. قبل از اينکه اتومبيل‌های کاملا خودمختار وارد خيابان‌ها شوند، اين امکان وجود دارد که از اتومبيل‌های نيمه-خودکار استفاده کرد. برخی کمپانی‌‌های سازنده‌ اتومبيل، اکنون روی اين ترمزهای اتوماتيک کار می‌کنند و اين آينده‌ اتومبيل‌های خودکار خواهد بود».
اتومبيل تمام اشيای محيط خود را شناسايی می‌کند
کامپيوتری که در داخل اتومبيل وجود دارد از طريق يک نقشه بهترين راه را محاسبه می‌کند. پس از آن اتومبيل محيط خود را شناسايی می‌کند: تابلوهای رانندگی، اتومبيل‌های ديگر، مانع‌های مختلف از جمله اشيايی هستند که از طريق سنسورهای روی سقف اين اتومبيل شناسايی می‌شوند. اين سنسورها، اسکنر ليزری هستند که قادر به تشخيص تمام اشيای دوروبر اتومبيل به اندازه‌ 360 درجه هستند. بر اساس اين اطلاعات، کامپيوتر اتومبيل، سريعا تصميم می‌گيرد که ترمز کند، بپيچد يا اينکه سبقت بگيرد.
اتومبيل‌های شخصی در آينده يک سرگرمی می‌شوند

تيم علمی دانشگاه برلين با اين تکنيک جديد به مرحله‌ نيمه‌نهايی مسابقه DARPA Challenge برای اتومبيل‌های خودکار، که از طرف وزارت دفاع ايالات متحده برگزار می‌شود، رسيده است. اين پروژه‌ علمی دانشگاه آزاد برلين از طرف وزارت پژوهش و تحقيقات آلمان و کمپانی‌های سازنده‌ اتومبيل پشتيانی می‌شود. "روح برلين" در حال حاضر با سرعت 50 کيلومتر در ساعت حرکت می‌کند. سرعت 100 يا 150 کيلومتر هدف بعدی محققين است. اما هدف نهايی اين است که اتومبيل‌های خودکار روزی بتوانند در خيابان‌ها حرکت کنند. اين امر در حال حاضر ممنوع است و پروفسور روياس از اين ممنوعيت استقبال می‌کند: «بزرگترين مشکل ما تشخيص عابر است. عابرها معمولا قوانين را رعايت نمی‌کنند و کامپيوتر هنوز بايد ياد بگيرد که مردم چه اشتباهاتی می‌کنند. در حال حاضر اتومبيل‌های خودکار تنها در محيط‌های بسته و کنترل شده حرکت می‌‌کنند. پروفسور روياس به آينده می‌نگرد و می‌گويد: « در 100 سال آينده، ديگر اتومبيل‌های شخصی نخواهيم داشت. آنها در آينده همانند اسب‌های امروزی خواهند بود: تنها يک سرگرمی گران‌قيمت برای دوستداران.

منبع : تابناک